recenzja

Billy Elliot

Leave a Comment
Co jakiś czas wrzucam recenzje wartościowych filmów. Muzyka, filmy i książki, to moje trzy słabości.:)
Film „Billy Elliot” urzeka i wciąga od samego początku. Przede wszystkim poprzez kontrastowe zestawienie życia górniczej robotniczej rodziny, świata męskiego, ojca i dwóch braci, z baletem. W tym świecie chłopcy trenują boks, mężczyźni są twardzi. Billy jednak zamiast boksu, wybiera taniec. Aby spełnić, swoje marzenia musi zaryzykować. Musi złamać społeczne stereotypy, nawet za cenę odrzucenia.
W przełomowym i pięknym momencie  filmu, tata zaczyna wspierać syna, dostrzega jego talent. Sam zawozi syna na egzamin. Pierwszy raz udaje się poza granice robotniczego miasteczka. Poznaje inny świat, wychodzi poza to, co dotąd zna, w fizycznej i mentalnej przestrzeni. I ten niezwykły moment, kiedy czekają na list z odpowiedzią. To napięcie, które mówi tak wiele…Bo sukces Billego to ich wspólny sukces. Dowód na to, że trudną rzeczywistość da się przełamać i zmienić swój los. Film został tak prawdziwie „namalowany”…Byłam przekonana, że to autentyczna historia tancerza. Czy udało się Billemu? Czy uda się mi i Tobie spełnić marzenia, poczuć to spełnienie, kiedy robi się coś, co się kocha, do czego się zostało stworzonym, czym można ubogacić życie innych? Życzę nam tego z całego serca.:)

Filmy, które warto obejrzeć.

Leave a Comment
Muszę się przyznać, że unikam filmów, gdzie tematem przewodnim jest śmierć, choroba, starość. Życie jest często wystarczającym wyzwaniem. Jakże miłym zaskoczeniem był dla mnie hiszpański film „Żyj dwa razy, kochaj raz” (hiszpański tytuł „vivir dos veces”) z 2019 r. Niełatwy temat Alzheimera w lekko humorystycznym wydaniu. A jednocześnie niezwykle wzruszający i prawdziwy.
Z pięknym nieoczywistym zakończeniem. O przemijalności i nieprzemijalności życia, o tęsknocie do miłości, o sile rodziny. Przy okazji śmieszny motyw coachingowy oraz motyw podróży, z pięknymi hiszpańskimi widokami. Film nie doczekał się recenzji na filmweb, a szkoda, bo warto obejrzeć.

Hiszpańskie kino

Leave a Comment
Są takie filmy, po których obejrzeniu czujemy się ubogaceni, które coś w nas zmieniają na lepsze. Te filmy uwrażliwiają, opowiadają o tym, co tak trudno opisać słowami, sięgając głębiej do naszej duszy, czyniąc ją bogatszą i piękniejszą, są przy tym pozytywne.
W dobrym filmie nie trzeba szokować, przeklinać. Trzeba umieć opowiedzieć historię, która z pozoru może się wydawać banalna, a okazuje się uniwersalna. Takim właśnie jest hiszpański film „Seventeen”. (Nie znalazłam polskiego tytułu). To film drogi, z pięknymi widokami Kantabrii. Ten film jest tak fajnie zrobiony, że trudno napisać, o czym jest. Dotyka tematu relacji, bliskości i więzi. Młody chłopak, który wydaje się, ma trudności w odnalezieniu się w relacjach społecznych, z niezwykłą troską opiekuje się babcią i psem. Wyrusza w podróż ze swoim bratem, z którym odbudowują relacje. Film ma wiele warstw, jest też dużo humoru. Pomiędzy komercją i banalnością dzisiejszego kina, to jedna z perełek.